Hep Aynı Kadın

Hayatının resmini yaparken elleriyle,
Bir cehennemi de çizebilir, bir cenneti de.
Etrafında çiçekleri uçuran da o
Cehennemi cennete çevirebilecek olan da,
Hep aynı kadın.

Esti mi kaçamazsın rüzgarından,
Seni sarar ve bir kenara fırlatıverir
Üşürsün, donarsın iliklerine kadar
Rüzgarıyla üşüten de o, üflese ateşini söndürebilecek de
Hep aynı kadın

İnanmasan da öyle inanmak istersin ki tanrının varlığına,
Bir müdahale yapsa, bir ol dese de olsa her şey.
Tanrı sadece cehennem için mi var?
Belki de,
İnanmanı sağlayan da o, seni cehenneme atan da,
Hep aynı kadın

Göz yaşları yanağından kayıp
sonsuzluğa damlarken bir bakarsın,
Bir göl oluvermiş dibi, boğulmaya kalkarsın
Pınarları kurutan da,
bir kaşık gözyaşında boğulurken
ellerini tutup kurtarmasını beklediğin de o,
Hep aynı kadın

Ama heyhat,
Zaman akar, akar,
Zaman hep aktı zaten
Bir dönüp baksan zaman bile o olmuş
Akmasını istemezsin o an,
Akmasın, bir kerecik olsun dursun dersin,
Ama akar, akmak için yaratılmıştır.
Göz yaşlarından akan da o, damarlarında gezen de,
Hep aynı kadın

Akrep ve yelkovan gibi o kaçarken sen kovalarsın
Ama bir düşünsen hep aynı yere bağlısındır bacaklarından.
O ne kadar kaçsa da köklerin aynı yerdedir,
Senden asla uzaklaşamaz, istese de yapamaz
Kaçan da o, ama hiç bir yere gidemeyen de,
Kalbinde hep kalacak olan, zamanını yaratacak olan da,

ve bu şiiri yazdıran da,
Hep ama hep, aynı kadın,
Aynı masum ve şefkatli kadın.